ครั้งแรกกับการวิ่ง มินิ มาราธอน

จากที่ปกติเล่นกีฬาแค่แบดมินตัน กับกอล์ฟ วันนึง มีคนที่ชอบวิ่ง เล่าให้ฟังถึงความสนุกในการวิ่งของเขา ทำให้เรารู้วึกอยากจะเริ่มวิ่งขึ้นมา ทั้ง ๆ ไม่ค่อยจะชอบวิ่งเท่าไหร่ เพราะรู้สึกไม่สนุก ไม่มีเพื่อนเฮฮาด้วย

พอเริ่มจะเอาจริง เลยซื้อรองเท้าวิ่งมา แต่กว่าจะได้วิ่ง ก็เก็บรองเท้าไว้หลายเดือนอยู่เหมือนกัน

ตั้งแต่ต้นปี 56 มา ก็เริ่มเก็บสถิติการวิ่งของตัวเองแบบไม่สม่ำเสมอ 555 เพราะวิ่งแบบเดือนละ 3 ครั้ง 5555 ถึงเวลาจะวิ่งแล้วก็ขี้เกียจ ไม่มีแรงจูงใจให้ออกไปวิ่งด้วย แต่ในใจ ยังอยากที่จะลงวิ่งมินิ มาราธอน กับเขาสักครั้งนะ ทว่า ยังไม่เคยได้ลงสมัครกับเขาเลย เนื่องจาก สถานที่วิ่งอยู่ไกลบ้าน เลยไม่มีอารมณ์อยากจะไป

ด้วยความบังเอิญ หรือวาสนา ชะตาลิขิต จะได้ทำฝันที่เป็นจริง มีการเดิน-วิ่งการกุศลของโรงเรียนสตรีวิทยา 2 ซึ่งอยู่ใกล้บ้านมาก งานมีวันเสาร์ที่ 27 ก.ค ตัดสินใจสมัครในวันพฤหัสบดีที่ 25 ก.ค ทั้ง ๆ ที่วันเสาร์มีนัด ก็จัดการโทรยกเลิกให้หมด ไม่ต้องเตรียมตัวกันมากมายด้วย ถือว่า (คิดเข้าข้างตัวเอง) ว่าเจ๋ง พร้อมเสมอ เลยลงสมัคร 10.5 ก.ม ซะเลย เย็นวันนั้น หลังสมัคร จัดการหยิบรองเท้ามาใส่ ลงซ้อมวิ่งระยะ 8 ก.ม (จริง ๆ อยากวิ่งมากกว่านี้ แต่เจอหมาไล่เห่าซะก่อน 555) ใช้เวลาไป 1.26 ช.ม เอาว่ะ แค่นี้ก็พอใจล่ะ อย่างน้อยก็น่าจะจบได้ก่อน 2 ช.มน่ะ

คืนก่อนวิ่ง รีบนอนเร็ว เพราะต้องตื่นตอนตี 4 เลยจัดให้ตัวเองนอนซะตั้งกะ 21.30 ตื่นมาสดใส ไม่ง่วง สบายละเรา

มาถึงงานตอนตี 5 รถเริ่มติด ที่จอดรถเต็ม ต้องไปจอดในวัดข้างโรงเรียน ซึ่งมีที่จอดอยู่มาก ค่อยยังชั่ว

ว่าแล้วก็เดินไปสมัครวิ่งมินิมาราธอน 10.5 ก.ม ได้เสื้อมา 1 ตัว พร้อมป้ายเลข ติดเสื้อซะให้เรียบร้อย รอเวลา 6 โมงตามตารางที่จะปล่อยตัว

เดินไปเดินมา เพื่อรอ 6 โมง จน 6 โมงแล้ว ยังไม่มีทีท่าจะให้เข้าไปรวมตัวที่จุดสตาร์ท คิดในใจได้ไม่ถึง 1 นาที เจ้าหน้าที่ก็ประกาศให้รวมตัว เพื่อเตรียมปล่อย

ฮัดช่า ใช่ว่าจะได้เริ่มปล่อย แต่กลับเริ่มพิธีกล่าวเปิด ขอบคุณ บลา บลา บลา จนกระทั่ง 6.15 ถึงได้ปล่อยตัว แหม ล่าช้าไปนะคร้าบ

เริ่มวิ่ง เราก็เริ่มที่วิ่งในจัวหวะของตัวเอง คือวิ่งเหยาะๆ ไปเรื่อย ๆ จะเห็นหลายคนวิ่งแซง โดยเฉพาะเด็ก ๆ ที่วิ่งด้วยความเร็วรุนแรงกันเหลือเกิน 555 ไปเหอะหลานเอ่ย ป้าไม่ขอสู้ 555

มีคนสูงอายุทั้งหญิงชาย ตีคู่เรามาบ้าง วิ่งเหยาะๆ ด้วยความเร็วตามอายุ ทึ่งในความแข็งแรงที่อายุเป็นเพียงตัวเลขจริง ๆ

ผ่านไปได้ที่ 3-4-5 ก.ม ดีใจกับตัวเองที่ยังวิ่งไม่หยุดเดินเลยสักนาทีเดียว รักษาระดับการวิ่งดีมาก ตั้งเป้ากับตัวเองว่า จะเดินก็ต่อเมื่อผ่านก.มที่ 7 ไปแล้ว

ผ่านกิโลเมตรที่ 5 มีพี่ 2 คนยืนข้างทาง ให้กำลังใจสุด ๆ เลยยิ้มกลับไปพร้อมปลอบใจตัวเองด้วย 1 ที ^^

หลังจากนั้น เริ่มก.มที่ 7 ทำเวลาได้ที่ 1.10 ช.ม เห็นหลายคนเดินกันเยอะ เลยอยากเดินบ้าง แล้วก็บอกตัวเองว่า ตามที่ตั้งเป้า ก.ม ที่ 7 เราสามารถเดินได้แล้วนะ

พอหยุดเดิน เหมือนขามันเกือบจะสะดุด เพราะเราวิ่งมาตลอด ทำให้ต้องเปลี่ยนเป็นวิ่งให้ช้าลงเกือบเหมือนเดินเร็ว ให้ขาปรับสภาพ

พอได้เดินเท่านั้นแหละ ใจก็อยากจะเดินตลอดจนจบทาง 5555 ก็มันเหนือยมาก ๆ แล้วอ่ะ

ฮึดสู้อีกรอบ ด้วยการตั้งเป้าว่า เดิน 1 ก.ม วิ่ง 1 ก.ม

แต่ที่ ก.ม สุดท้ายนี่สิ มันเหนื่อยแสนเหนื่อย เลยกลายเป็นเดินซะเยอะ จนจะเข้าเส้นชัย เลยวิ่งเข้าซะเลย

เย้ ในที่สุดก็ทำได้ ระยะ 11.3 ก.ม ที่ 1.49 ช.ม เป็นไปตามที่ตั้งไว้คือภายใน 2 ช.ม แต่คราวหน้าต้องให้ได้สัก 1.15-1.30 ช.ม ต้องซ้อมมากกว่านี้

การวิ่งมินิมาราธอนครั้งแรก ทำให้เราสามารถบรรลุเป้าหมายที่เราอยากจะทำได้แล้ว เราทำได้ ดีใจกับตัวเองมาก

มีครั้งแรก ก็ต้องมีครั้งต่อไป เจอกัน TMP Park Run